Walking by grace









                                                             Mijn verhaal in beeld.....

Uitleg slogan

walking by grace

Mijn slogan "walking by grace" is in mijn hoofd ontstaan tijdens, wat het lijkt, een gewone wandeling in het bos achter ons huis samen met mijn man, baby en hond. Na een periode van niet meer kunnen lopen, liep ik daar weer! Voor mij zo bijzonder; een kado van God: genade!

Ook figuurlijk gezien wandel ik door genade. Mijn leven is een wandeling met God. Elke stap die ik zet, mag ik samen met Hem zetten. En als ik niet meer kán lopen, dan draagt Hij me! Dit alles heeft Hij mogelijk gemaakt door Jezus; de Zoon van God, mijn Redder: genade!

NIMOC

De behandelmethode (NIMOC), waardoor ik nu twee keer in mijn leven op een bijzondere manier lichamelijk hersteld ben, is nog niet heel erg bekend. Door "mijn verhalen in beeld" te delen hoop ik de bekendheid van deze behandelmethode te vergroten. Op de website van mijn bekkentherapeut vind je uitleg over de NIMOC-methode: https://praktijkoverwinning.nl/nimoc 

                                          Zomer 2011

Op deze foto loop ik met ons 3e kindje op het strand. Het was in de zomervakantie van 2011. In die vakantie kreeg ik officieel de diagnose fybromyalgie. Tijdens de zwangerschap van onze 2e kreeg ik bekkenklachten, ook bij de 3e zwangerschap had ik daar wel last van. Na de geboorte van onze 3e was de verwachting dat ik wel weer zou herstellen zoals na iedere zwangerschap nodig is. Maar ik ging alleen maar achteruit. Ik kreeg al meer spierpijnklachten. Op den duur had ik overal, afwisselend, pijn. Het beperkte mijn dagelijks leven enorm. Ik kon soms nog geen 10 minuten lopen. Ik kon vaak niet koken omdat het roeren in de pan te zwaar was of omdat ik niet meer goed op m'n benen kon staan. Ik kreeg hulp in de huishouding en moest steeds meer dingen leren loslaten. Iets waar ik erg veel moeite mee had. Toen ik van de reumatoloog de diagnose fybromyalgie kreeg voelde dat als: "levenslang".....

Kracht wordt zichtbaar in zwakheid

In oktober 2011 ben ik met een vriendin (en stichting Eu-Roma) naar Roemenië geweest om de zigeuners daar te bezoeken. Van tevoren al wist ik dat die reis me op de één of andere manier ging helpen om met mijn diagnose en de gevolgen daarvan om te gaan. Het bezoek aan deze man op de foto was het antwoord. Deze man was ziek, maar ondanks zijn ziekte en vreselijke woonomstandigheden straalde hij! Hij straalde de liefde van Jezus uit. Toen heb ik geleerd dat in zwakheid juist Christus' kracht zichtbaar wordt. Het is niet erg om zwak te zijn. Voor God en de mensen om je heen hoef je niet te presteren. Zijn genade is genoeg!

Praktijk Overwinning

Door de reumatoloog werd ik doorverwezen naar fysiotherapie om daar onder begeleiding te gaan sporten. Daar was een fysiotherapeut die gehoord had van een vrij nieuwe bekkentherapeut. Voor mijn bekkenklachten werd ik door hem naar haar doorverwezen. En zo kwam ik bij praktijk Overwinning in Veendam terecht.  www.praktijkoverwinning.nl


Januari 2012

Toen ik aan Sytske, de bekkentherapeut, al mijn klachten vertelde en ook mijn bevallingen beschreef vertelde ze me dat ze me waarschijnlijk kon helpen. Dat was het eerste hoopvolle bericht voor mijn lichamelijke situatie sinds jaren! Zij had destijds net geleerd hoe je een scheef stuitje weer kunt rechtzetten met de NIMOC methode. Ze constateerde dat waarschijnlijk tijdens de zware bevalling van onze oudste mijn stuitje scheef is gaan staan. Pijnloos heeft Sytske 'm toen recht gezet. Een hele bijzondere ervaring. Als gevolg van jarenlang met een scheef stuitje lopen en daardoor dus ook scheef te staan, waren veel spieren in de knoop geraakt. Om die weer los te krijgen was tijd nodig. Maar ik had een oorzaak van mijn spierpijnklachten en ik had weer hoop. Vanaf toen ben ik, geleidelijk aan, wonderbaarlijk hersteld!

Nieuw leven

Door deze behandeling kwam na die moeilijke periode, de woestijnperiode, voor mij een nieuw leven vol van hoop en herstel. God liet een mirt groeien in mijn woestijn. Doordat deze tekst zo in m'n hart gelegd werd wist ik dat er ook weer mogelijkheid was voor letterlijk een nieuw leven in ons gezin. Nog voordat ik zwanger was van onze vierde wist ik daardoor vrijwel zeker dat we een meisje zouden krijgen met de naam Hadassa ( bloeiende mirt). En zo is het ook gegaan. Na een goede zwangerschap zonder benoemenswaardige bekkenklachten is onze Hadassa in juni 2013 geboren!  

                                              Zwanger van de 5e!

In 2016 werd ik zwanger van onze 5e! Een paar jaar geleden had ik niet kunnen denken dat dat gebeuren zou! Denkend aan waar ik vandaan kwam heb ik dat tijdens deze zwangerschap goed beseft. Het was weer een goede zwangerschap zonder bekkenklachten. Hoe bijzonder!

Vier van onze vijf kinderen kwamen met bijna 42 weken zwangerschap. Die laatste weken duren dan zooo lang! Ik was dan ook heel erg opgelucht toen deze baby met 41 weken en 6 dagen uit zichzelf kwam. Nadat hij, met een noodlanding, geboren was en in m'n armen lag dacht ik: "Het zit er op, het genieten kan beginnen!" Lieve baby Jefta was meteen onderdeel van ons gezin alsof hij er altijd al was.

Prijs Hem, in je dag vol zorgen
in je angst voor morgen: zing
zing dan je lied en prijs Hem
als de storm tekeergaat
als je nergens licht meer ziet

want God vergeet jou niet

(Lev/Morgen dans je weer)

De eerste dag samen met Jefta was fantastisch. Ik was lekker hyper en enthousiast aan het genieten van de ontmoeting van Jefta met z'n broers en zussen, opa's en oma's.... De kraamzorg ging aan het eind van de dag met een goed gevoel weg en in de avond kwam alles in huis, inclusief ikzelf, tot rust

Toen begon de pijn, vreselijke spierpijn, in met name m'n benen. Zo erg dat ik de verloskundige belde. Het advies was te ontspannen in een warm bad. Peter, mijn man, liet het bad vol lopen en ik liep naar de badkamer. Onderweg daarnaar toe besefte ik dat ik nooit dat bad in zou komen. We zagen van het plan af en liepen terug naar onze slaapkamer. Die wandeling terug staat in m'n geheugen gegrifd... Elke stap die ik zette ging moeizamer. Ik moest me aan Peter vastklampen om weer in bed te kunnen komen, niet wetende dat ik daar voorlopig niet meer uit zou kunnen stappen...

Die nacht heb ik zittend in bed doorgebracht. Mijn lijf zat op slot, ik kon niet gaan liggen, m'n benen niet meer optillen, niet naar links of rechts draaien met m'n bovenlijf. M'n armen deden het gelukkig nog goed, die kon ik gebruiken tijdens het voeden van Jefta.

De volgende dag had ik een verbaasde verloskundige, kraamhulp en dokter aan m'n bed. Dat ze dit niet eerder meegemaakt hadden was niet erg hoopvol.   

Hij heelt je hart. Je huilt niet meer

Hij maakt je heel en morgen dans je weer

Verdriet en geluk liggen niet zelden dicht bij elkaar. Mijn kraamtijd was er één van geluk vanwege de komst van Jefta die het super goed deed. Maar het was ook een tijd vol angst, pijn en zorgen. 

Mijn bekkentherapeut heeft na de bevalling zo snel mogelijk mijn stuit weer recht gezet die deze keer behoorlijk verdraaid was. 

Mijn herstel verliep de eerste week per centimeter, toen ineens best vlot en de weken daarna weer meer geleidelijk. Maar elke stap vooruit was een overwinning op zich. 

Just take, one step, closer

Put one foot in front of the other
You'll, get through this
Just follow the light in the darkness

You're gonna be okay.

(Brian & Jenn Johnson)

                                                                  Een half jaar later....

Jefta is nu, september 2017, een half jaar oud. Ik ben een half jaar verder. Nog steeds herstellende, maar al een heel eind op weg en zo dankbaar met hoe het nu gaat! Terugkijken naar die kraamperiode vind ik nog steeds wel moeilijk. Ik voel het in m'n buik als ik weer denk aan hoe pijnlijk en moeilijk het was. Maar tegelijk ben ik ook zo dankbaar voor alles wat ik heb gekregen. We genieten van Jefta en onze andere kinderen, we genieten van elke wandeling die ik weer kan maken: Walking by Grace! Al mijn gedachten en gevoelens kan ik kwijt in foto's maken en bewerken. Het resultaat daarvan deel ik op deze website. Hiermee bezig zijn vind ik mooi om te doen. God gebruikt zo vaak ons verdriet om er uiteindelijk een lied van te maken! God maakt vrij!